يك ديدار تازه...
و خاطره لذت اين تازگي ،
زير دندان هاي احساست...
تا روز ها ...
و انبوه خاطرات خوب
سر ذوق خواهي آمد
زندگي را دوست بدار
تنها به ياد خاطره هاي هر روزه....

غمگينم و مي خواهم فرياد بكشم... ما متعلق به كدام زمانه ايم ، كسي مي داند ؟! داريم هدر مي شويم... ونبايد دم زد... سيگارت را بكش... و كتابت را ورق بزن... تلويزيون نگاه كن... دلت را به برنامه هاي تكراري خوش كن و هي ننال... روزگار هيچ دخلي به تو ندارد... برو خدا را شكر كن كه وضعت بد تر از اين نيست... همه چيز خوب است... خودت مگر نمي گفتي از قول  " آندره ژيد " كه بابا عجب حرف خوبي زده : ... بكوش زيبايي در نگاه تو باشد... خب ... پس لال شو و بگذار روزگار بد

باشد و كثيف... بكوش زيبايي در نگاهت باشد!!!

...

اين بار هم كه
تاول پاهايم خشك شود
دوباره عاشقت مي شوم
دوباره راه مي افتم
دوباره
گم مي شوم.

از كتاب بانو و آخرين كولي سايه فروش

آرزو
به ياد نوزاد مرده اي كه در جوي خيابان وليعصر پيدا شد

خيلي آرزوها داشتم ، مي خواستم پشت بند دردي كه كشيده اي بغلم كني ، بوي تنت را بشنوم ، و شيرت را بمكم ، جان بگيرم و صداي تپش قلبت نفسم را جلا بدهد و من در تو رها شوم و تو پناهم باشي …
 مي خواستم راه بيفتم ، اولش چهار دست و پا و تو برايم موچ بكشي ، دست بزني و بگويي " آفرين ! بيا اين آقا هاپوارو ازم بگير بيا" و من ريسه بروم از خنده ، مي خواستم به حرف بيفتم و اولين كلمه تو باشي : مامان ! تو ذوق كني ، لپ هايم را ببوسي ، مو هايم را شانه بزني ، پشت گوشم شعر بخواني ، از آن شعر هاي قشنگ ، و صدايت بلرزد ، گريه كني ، از ذوقت ، از ذوق خنده هاي من ، حرف زدن هاي من ، و من خودم را بچسبانم به تنگ آغوشت و تو گرم باشي ، گرمم كني ، زمستان كه شد ميل هاي بافتني را از مادر بزرگ قرض بگيري و برايم ژاكت رنگي ببافي و من با كلاف هاي صورتي بازي كنم . و تو دور و برم بالش نرم بچيني و توي آشپزخانه برايم فيريني درست كني و من از دور نگاهت كنم ، بخندم و تو درد دل كني ، حرف بزني و من هيچ سر در نياورم.
خيلي آرزوها داشتم ، آرزو داشتم مدرسه بروم، تو برايم لباس هاي تازه مدرسه را بخري ، تنم كني ، قد و قامتم را برانداز كني ، قربان صدقه ام بروي ، بزني به تخته و بگويي : " بزرگ شدي خانومي ! " قول مي دادم گريه نكنم روز اول مدرسه و براي خانم معلم گل بچينم از باغچه هاي حياط و ظهر با بچه ها قطار بسازيم ، دو دو چي چي كنيم و برگرديم ، تو در را برايم باز كني ، پيشاني ام را ببوسي و بوي دستپختت بپيچد توي دماغم ...
 خيلي آرزو ها داشتم ، آرزو داشتم بيست بگيرم و تو آفرين بگويي ، دستم را بگيري و با هم برويم پارك ، از روي سرسره كه ليز خوردم ، دلت هري بريزد و بيايي پاي سرسره بغلم كني ، سوار تابم كني، هلم بدهي و هر چقدر داد بزنم تند تر ، از ترست آرام تر هلم بدهي ...
خيلي آرزو ها داشتم ، آرزو داشتم برايم تولد بگيري ، كيك موزي بپزي و دوستانم را دعوت كني ، بادكنك آويزان كني از سقف و برايم برقصي ! آن وقت بزرگ تر كه شدم ، من هم براي تولدت از مغازه خرازي با پول تو جيبي هام ، مجسمه مي خريدم و تو انگشت هايم را مي بوسيدي ، دوچرخه سواري يادم مي دادي و هر وقت زمين خوردم روي زخمم دوا گلي مي زدي ، با هم مي رفتيم شمال و من فرار مي كردم از موج ها  و دريا من و تو را با هم پناه مي داد...
خيلي آرزو ها داشتم ، آرزو داشتم برف كه آمد برايم آدم برفي مي ساختي ، شلغم مي پختي و نمي گذاشتي سرما بخورم...
آرزو داشتم درس مي خواندم ، دكتر مي شدم و درد هايت را دوا مي كردم . عروس مي شدم و تو برايم كيل مي كشيدي و نقل مي پاشيدي، برايم جاهاز مي خريدي ، اتاق هاي خانه را به سليقه خودت مي چيدي و من دورت مي گشتم و هي مي بوسيدمت و تو با چشم هاي خسته ات مي گفتي " الهي خوشبخت بشي !
مادر... مادر... مادر..
من هزار آرزو داشتم و تو مرا توي جوي خيابان انداختي ، توي آن سرما پاهايم را چپاندم توي بغلم ، يخ كرده بودم ، پس گرماي آغوش تو كجا بود ؟ و چرا ديواره هاي سيماني صداي قلب تو را نمي داد ؟ من چه تنها بودم توي آن جوي عريض خيابان زير سايه آن درخت هاي چنار ! من همان جا آرزو هايم را به باد سپردم ... مي دانستم كه به هيچ كدامشان نمي رسم... من همان جا مردم و يك نفر با موبايل از جنازه ام عكس مي گرفت...آرزوهايم يعني توي آن عكس هم پيداست ؟!

"اين ها همه از تمرين است ، جلاد تمرين سر بريدن مي كند و تير انداز تمرين تير اندازي ، كفاش بسيار كفش مي دوزد تا استاد شود و رسام همينگونه ، اگر دستي را ببندي بي هنر مي ماند و اين گناه آن دست نيست ، گناه آنست كه تمرين بستن كرده . و شما بسيار تمرين مي كنيد تا كسي را انديشه بر زبان نرسد ، شما كه اينك بر خون من دليريد ، و بسياري تمرين نيزه مي كنند تا شما را كه تمرين فرياد مي كنيد بر من چيرگي دهند و من تمرين مرگ مي كنم!"
اين ها حرف هاي شيخ شرزين است در طومار شيخ شرزين كه بهرام بيضايي هنرمندانه نوشته است. كتاب فوق العاده اي ست مثل ديباچه نوين شاهنامه اش بكر و خواندني و جذاب... يك روزه خواندم و تمامش كردم و مابقي انديشيدن بود به ماجراي نمايش كه انگار تكرار تاريخ است درباره دگر انديشي... در كدامين زمانه دگر انديشي را برتابيده اند ؟ يا دار زدند يا پوست كندند يا شمع آجين كردند و يا به انفعال كشاندند و سكوت، سكوتي مرگبار در سوگ خاموشي محتوم... و اين آخري از همه تلخ تر و جبارانه تر است.

دلم براي شعر هاي فروغ تنگي شده ... باران بياد و تو بلند بلند شعر فروغ بخواني توي خلوتت:

من فكر مي كنم كه تمام ستاره ها

به آسمان گمشده اي كوچ كرده اند

و شهر ،شهر چه ساكت بود

من در سراسر طول مسير خود

جز با گروهي از مجسمه هاي پريده رنگ

و چند رفتگر

كه بوي خاكروبه و توتون مي دادند

و گشتيان خسته خواب آلود

با هيچ چيز روبرو نشدم

...

اين مطلب رو هم درباره فروغ بخونيد.

روز هاي ديگر بيشتر درباره فروغ مي نويسم...

سه سال پيش بود كه دفتر چهل برگي برداشتم. جلدش كردم و شروع كردم به سياه كردن صفحاتش . تصميم داشتم براي تو بنويسم. براي دخترم يا پسرم ، براي فرزندم ، و چقدر توي دل و ذهنم حرف انباشته بودم. حرف هاي تازه براي كسي كه دوستش دارم. از روزگار و زمانه ام ، از آرزوهايم ، و از همه چيز هاي قشنگي كه براي تو مي خواستم و از نسلم و تجربه هاي نيم بند هم نسلي هايم ، اما نمي دانم چرا اين ابتكار در نيمه راه خشكيد. من هميشه گفته ام " من و نسل من خيلي زود به ته خط مي رسيم. راهي را با هزار اميد شروع مي كنيم اما چند قدمي نرفته ايم كه به بن بست مي رسيم. " دستمان را سايبان پيشاني مي كنيم و مي گوييم اين كوچه هم كه بن بسته ... و باقي راه را ديگر نمي رويم. بر مي گرديم و مايوس هم بر مي گرديم. چه مي شود كرد؟! شايد بخاطر اين حافظه تاريخي لعنتي باشد. حافظه تاريخي همه جا و هميشه هم خوب نيست. آدم بايد راه را برود و سرش به سنگ بخورد . آن وقت برگردد. تا لااقل بگويد رفتم و ديدم " نه بهرام ست و نه گورش " نه اينكه نرفته و نديده بگويد نيست ... نرويد... در جا بزنيد... و اين چه واقعيت تلخي ست در اين هنگامه دشوار. كه ما ايستاده ايم به تماشا و حتي ديگر نمي گوييم كه لنگش كن! فقط مي گوييم كه چي ؟ و پشت بندش هم يك علامت سوال درشت مي كاريم و همين و ديگر هيچ ... و اين هيچ ، اين هيچ هميشه عذابمان داده.... اين هيچ بي معناي تو خالي! اما من مي خواهم دوباره شروع كنم . اين بار ديگر توي آن دفترچه چهل برگ نمي نويسم. صفحات آن دفتر ديگر پر شده از چركنويس هاي مقاله ها و يادداشت هايم ... حالا ديگر توي اين صفحه مجازي مي نويسم. صفحه اي كه به ياد تو و براي تويي كه هنوز نيامده اي و شايد تا چند سال ديگر هم نيايي ، كليد زديم. اينجا براي تو خواهم نوشت. و زمزمه خواهم كرد. از آنچه در دل و درونم اندوخته ام. حالا من بزرگ تر شده ام. آن موقع بيست ساله بودم و حالا بيست و سه چهار سال دارم. حالا پخته ترم و دست كم مي دانم كه پدرت كيست و آن موقع حتي اين را هم نمي دانستم .
مي خواهم بروم دفتر چه هاي خاطراتم را پاكلا كنم. بگردم و رد شادماني جوانانه نسل گم شده ام را پيدا كنم و نشانت بدهم . نمي خواهم تو متهمم كني كه منفعل بودم . نه نازنينم ... هرگز اين جور فكر نكن. ما هم قدم هاي بلندي برداشتيم. فقط پرهيب هاي شكست ، يك شكست تاريخي تكرار شونده ، سايه انداخت روي خنده هايمان و ما بريديم...
گفتم از عشق فروغي رسدم از شب شد
تيره تر روزم ازين شمع كه روشن كردم
دختركم ! پسركم! روز هايي بود كه ما هم مشت گره كرده داشتيم. اما گره ها زود باز شدند. ما سرود خوانديم و دستانمان را به هم داديم. اما سايه هاي سياه آمدند دست هايمان را از هم كندند. ما فرار كرديم و فردايش باز برگشتيم. آنها فهميدند كه مي خواهيم بمانيم و شايد بخاطر همين هم بود كه كم كم آن آمپول لعنتي ترديد و انفعال را پر كردند و فرو كردند توي بازوانمان... وآن وقت ما فقط يك شعر بلد بوديم بخوانيم:
كاش اهل اين زمان نبودم...
" آسمان در چارديوار ملال خويش زنداني ست
روي اين مرداب يك جنبنده پيدا نيست
آفتاب از اين همه دلمردگي ها روي گردان است
بال پرواز زمان بسته است
هر صدايي را زبان بسته است
زندگي سر در گريبان است."
شعر قشنگي ست نه ؟ به نظر من و هم نسلي هايم كه خيلي قشنگ است. لااقل بازتاب زمانه ماست. همين آراممان مي كند. به قول معروف " اين قصه را الم بايد كه از قلم هيچ نيايد. "اما نبايد درجا زد اين را من هم خوب مي دانم . سياست كه مفت نمي ارزد. بگذار يك مشت آدم بيكار سرشان را بكنند لاي هم و اين بازي كودكانه سياست را بگردانند. ما نمي خواهيم بازيچه آنها باشيم. اما مگر مي شود سرت را بكني توي لاك خودت و چشم هايت را ببندي ؟. بالاخره يك زمان اين تو بودي كه صحنه گرداني مي كردي ... مي خواهم دوباره برگ برنده را بقاپم اما چه جوري ؟ اين را نمي دانم و امان از اين ندانستن ها ... امان! حالا ديگر نمي دانيم كه حرف ديروز دكتر حاتم قادري چقدر درست و چقدر غلط بود ، قضاوتش با تاريخ ...:
" نقد جدي اصلاحات و دست اندركاران آن امري ضروري ست و نبايد تحت تاثير برخورد هاي عاطفي و احساسي گمان كنيم نقد اصلاحات موجب نااميد شدن مردم و در هم شكستن اصلاحات مي شود. "
حرف ها زياد ست نازنين من ... بگذار وقت هاي ديگر بيشتر برايت بگويم... حالا خسته ام ... بايد كتاب بخوانم ... مي خواهم وقتي كه آمدي توشه ام پر باشد. به من مجال بيشتري بده ... مي خواهم فكر كنم... تو هم فكر كن ، به ما و به سرنوشت ما. نكند جبري شده باشيم ! فردا باز هم برايت حرف خواهم زد. امروز را بهتر ست فقط فكر كنيم.
سري هم به نوشته هايي بزنيد كه جرقه اي شد براي اين نوشتار... معجزه مادري و مابقي حكايت هايش

راستي مقاله من را درباره زردشت توي روزنامه شرق امروز حتما بخوانيد.

و برای او که تنها مانده است ...

و سفره اي خالي ... تو هميشه آن گوشه مي نشستي ... نزديك پنجره هلالي اتاق ... و باد بوي نخل مي داد. و تو مي گفتي خرما هاي امسال چه بهتر شده اند. هر سال همين را مي گفتي و دلمان را خوش مي كردي. و من مي خنديدم و توي بشقاب گل بهي ات غذا مي كشيدم. دستت را جلو مي آوردي و مي گفتي بسه ... و من باز يك كفگير اضافه تر مي كشيدم و اين بار تو مي خنديدي ؛ بچه ها هم مي خنديدند. اما آن شب شب بخير كه گفتي چيزي توي دلم لرزيد. انگار بايد صدايت را قاب مي گرفتم و يادگاري توي دلم مي چپاندم . صبح خانه روي سرمان آوار شد . جنازه تو بوي نخل مي داد زير همان پنجره هلالي مرده بودي و هنوز مي خنديدي ... اين شمع براي خاموشي تو ...
نمي دانم كجا خاكت كردند.
هر جا هستي روشناي اين شمع براي تو.

من برای ارگ دلتنگم

من برای آن دیواره های کهنسال

برای آن شکوه دیرینگی تاریخ

برای آن بازمانده جبروت سرزمینم

من برای ارگ دلتنگم...

و نمی دانم باز ارگ را کسی زنده خواهد کرد ...

من برای ارگ خشتی سرزمینم دعا خواهم کرد...

من دلم می خواهد داستان های تو را برای بچه هایم بگویم

نمیر ارگ من

نمیر...

 باستان شناسی علم جذابیه... روزمرگی ها رو از هم می دره و حرف تازه ای از دیرینگی تاریخ پیش می کشه و ذهن تو رو به ماکت سازی درباره گذشته و هویت تاریخیت وادار می کنه... ماجرای شهر سوخته هم از اون ماجرا های جذاب باستان شناختیه که حرف های تازه و جالبی رو روایت می کنه...

مي روم روبروي قفسه هاي تنيده در هم كتابخانه اتاقمان مي ايستم. خوب نگاه مي كنم. بي آن كه پي چيزي باشم. و تازه مي فهمم كه كتابخانه مان خوب پروبال گرفته است. اين درست كه يك ماهي هست كه كتاب تازه و خوبي نخريده ام اما كتاب هاي خوب زيادي اينجا تنگ هم ايستاده اند كه ارزش زيادي دارند. يك كتاب سفيد را بيرون مي كشم. روي جلدش با فونت درشت نوشته اند : دكتر علي شريعتي و پايين كادر در هر خط يك واژه كه همه به هم پيوسته اند :
"پدر ،
مادر ،
ما
متهميم"
اين كتاب را قبلا هم خوانده ام. آن هم بار ها. هنوز مدرسه مي رفتم و اغلب وقت امتحان ها كه مي شد هوس مي كردم كتاب هاي شريعتي را تورق كنم. توي كتابخانه پدرم از بچگي من اين جور كتاب هاي سفيد زياد بود. يكي دو سه كتابي هم توي بساطش بود كه يا اسمي نداشتند و يا روي جلدشان نوشته بود " علي مزيناني " يا " علي سبزواري " و من از مادر و پدرم شنيده بودم كه اين علي ها همه به يك نفر گره مي خورند. اما امروز ، خواندن اين كتاب ها برايم معناي تازه اي به ارمغان خواهد آورد. اول از همه با ترديد مي پرسم " چرا دكتر اين جمله تكان دهنده را با پدر آغاز كرده است ؟" نمي خواهم چيزي را ثابت كنم و يا از اهميت چيز ديگر كم كنم . نه هرگز... فقط شايد من اگر جاي دكتر شريعتي ، گوينده چنين جمله اي بودم حتما مي گفتم "
" مادر ،
پدر ،
ما
متهميم"
البته وقت براي اين جور ايراد هاي ريز هست. مهم اين است كه امروز مجالي هست تا با ديدي شفاف تر به واقعيت هاي فكري اطرافمان نگاه كنيم. حتي من فكر مي كنم اگر پروژه خاتمي گرايي هم شكست خورده است ،باز به نفع ماست چراكه نشان مي دهد به بلوغ رسيده ايم و حالا مي توانيم با فراغ بال و بدون تعصب يا قهرمان باوري و اسطوره پروري به قضاوت يك مرحله مهم و ارزنده از تاريخ سرزمين مان بنشينيم. چرا وقتي تب و تاب ها مي خوابد، گرد و خاك ها فرو مي نشيند و ما مي توانيم متفكرانه تر و انديشمندانه تر به مسايل نگاه كنيم مي گوييم به پوچي رسيده ام. يا به آخر خط!؟ اين نقطه تازه نقطه آغاز است. شكفتن بايد از همين جا شروع شود. اگر در اين تطور دشوار تاريخي توانسته باشيم توانايي نقد معقول قضايا را پيدا كنيم بازي را بي گمان برده ايم.
بهزاد واكسن سرماخوردگي زد و خانه نشين شد. از ديشب تب و لرز كرده و افتاده توي رختخواب. از درس و كارش هم باز مانده ، اصلا چرا آدم بايد خودش را دستي دستي توي هچل بيندازد ؟ فقط خدا كنه زود تر خوب بشه ... همين !
چند وقتي هست كه مي خوام لينك مطالبم توي روزنامه شرق را درست كنم اما فرصتي دست نمي دهد. اميدوارم هر چه زود تر دوباره بتوانم دستي به سر و روي وبلاگم بكشم. تا ببينيم چه مي شود.